Zaćmienie słońca i księżyca:

Pojawienie się, zgodnie z proroctwem Proroka Muhammada (saw), w wyznaczonym czasie zaćmienia słońca i księżyca w miesiącu Ramadhan.

 

Prawda o Zaćmieniach

Uwagi do artykułu ,,Nieścisłości w Teorii Zaćmienia Ahmadiyya'', autorstwa dr Davida McNaughtona.

Saleh Mohammed Alladin, Profesor Astronomii na Uniwersytecie Osmania w Hyderabadzie, Indie. 


Hazrat [ arab. Jego Świątobliwość ] Imam Baqar Muhammad bin Ali (pokój z nim) przytoczył następujący hadis (wypowiedź  Proroka Muhammada(saw)):


Naszego Mahdiego (Bożego Reformatora) będą zwiastować dwa znaki, które nie pojawiły się nigdy wcześniej od czasu stworzenia nieba i ziemi, a mianowicie zaćmienie księżyca nastąpi pierwszej nocy Pamadanu (tj. pierwszej nocy, w której może dojść do zaćmienia księżyca), a zaćmienie słońca będzie w połowie (tj. w środkowym dniu tych dni, w których zaćmienie słońca może nastąpić). Odkąd Bóg stworzył niebo i ziemię, znaki te nie pojawiały się.”
(Dare Quatani, tom 1., str. 188)


 
W literaturze Społeczności Muzułmańskiej Ahmadiyya za daty możliwego zaćmienia księżyca i słońca przyjęto odpowiednio 13, 14 i 15 oraz 27, 28 i 29 dzień w kalendarzu muzułmańskim. Doktor  David Mc Naughton zwrócił uwagę, że do zaćmienia księżyca może dojść 13, 14 i 15 a do zaćmienia słońca 28 i 29. Dwudziestego siódmego dnia miesiąca muzułmańskiego zaćmienie słońca może nastąpić jedynie w specjalnych okolicznościach. Również w okolicznościach szczególnych zaćmienie księżyca może nastąpić dwunastego. Zatem za daty zaćmień należy przyjąć 3, 14, 15 oraz 28, 29, a także 12, 13, 14, 15 i 27, 28, 29.

Autor jest zapewne pierwszą osobą, która zwróciła uwagę, że zaćmienie księżyca może nastąpić dwunastego. Natomiast obserwacje pokazują, że  do zaćmienia słońca może dojść dwudziestego siódmego. Przedstawiam dwa pochodzące z ważnych książek przykłady, w których 27 jest uznawany za dzień, w którym może być zaćmienie słońca.

Profesor F. Richard Stephenson, który znaczną część swej pracy poświęcił badaniom starożytnych zapisów na temat zaćmienia, napisał w swojej książce Historical Eclipses and Earth's Rotation (Cambridge University Press 1997) na stronie 436:

,,W kalendarzu muzułmańskim zaćmienie księżyca może występować około 14 dnia miesiąca, a zaćmienie słońca około 28 dnia. ''


Zatem interpretując przepowiednię w 1894 roku, przyjęcie dat 13, 14 i 15 jako możliwych dla zaćmienia księżyca i 27, 28 oraz 29 – zaćmienia słońca, należy uznać za w pełni uzasadnione. Proroctwo ma na celu pomóc ludziom w rozpoznaniu Obiecanego Bożego Reformatora i sprawdziło się znakomicie.

Można także dodać, że Hadhrat Mirza Ghulam Ahmad (pokój z nim) na podstawie Bożego objawienia, które otrzymał, twierdził, że przepowiednia spełniła się w jego osobie. Ponadto złożył przysięgę, że jest Obiecanym Mesjaszem i Mahdim.

Aby zrozumieć ten hadis z punktu widzenia współczesnej wiedzy, trzeba wziąć pod uwagę, że – jak zauważył doktor Mc Naugton – okres pomiędzy astronomicznym nowiem i astronomiczną  pełnią może oscylować od 13,9 do 15,6 dni. Jeśli zatem zaćmienie księżyca nastąpi dwunastego, to zaćmienie słońca nie może przyjść dwudziestego ósmego, bo okres pomiędzy nowiem a pełnią przekroczyłby 15,6 dni. Gdyby hadis nie stawiał żadnych ograniczeń w kwestii zaćmienia słońca, to za pierwszą datę możliwego zaćmienia księżyca można byłoby uznać dwunasty. Ale ponieważ hadis precyzuje datę zaćmienia słońca, to za pierwszą noc wspomnianą w hadisie należy uznać pierwszą z trzech pasujących nocy, czyli trzynastego.

Obiecany Mesjasz (pokój z nim) przedstawił jeszcze jedno proste lecz wiele wyjaśniające tłumaczenie, które zawarł w książce Noorul Haq część 2, Rūhānī Chazā’in, tom 8, str. 196:

Dare Quatani napisał, że Imam Muhammad bin Ali opisał dwa zwiastujące naszego Mahdiego  znaki, które nigdy wcześniej się nie pojawiły, to znaczy nie objawiły się żadnemu człowiekowi od czasu stworzenia ziemi i nieba. Zaćmienie księżyca zacznie się wraz z początkiem nocy w Pamadanie, a zaćmienie słońca nastąpi w drugiej połowie tego miesiąca. 

Wraz z profesorem G.M. Ballabhem przygotowaliśmy listę lat od epoki Świętego Proroka do roku 2000, w których w ramadanie następowało zaćmienie zarówno księżyca jak i słońca. Odkryliśmy, że na tej lub innej części ziemi takie zjawisko miało miejsce 109 razy. Jedynie siedem z nich można było zaobserwować z Qadian. A tylko w 1894 roku zaćmienie księżyca rozpoczęło się wraz z pierwszą nocą ramadanu. Słońce zaszło w Qadian o 18.41, a zaćmienie księżyca zaczęło się o 18.56. (Review of Religion, tom 89, nr 9, wrzesień 1994, str. 47)
 
Szczegółowe omówienie spełnienia przepowiedni zostało przedstawione w moim artykule  The Advent of the Promised Messiah as vindicated by the Signs of the Lunar and Solar Eclipses zamieszczonym w  Review of Religion (tom 94, nr 5 i 6, maj/czerwiec 1999)
 
W Koranie Bóg Wszechmogący rzekł:


"To On jest znawcą niewidzialnego i to On nikomu nie objawia swoich tajemnic. Z wyjątkiem Swego Posłańca."  (72:27-28)

Niezwykłe proroctwo o Znakach i zaćmieniach, a także jej spełnienie w naszej epoce, dobitnie świadczy o wspaniałości Proroka Muhammada (as).


Niech Bóg Wszechmogący wiedzie ludzkość słuszną drogą.

Patrz też: The Truth About Prophecy Saleha Mohammeda Alladina.

Ahmadiyya w Polsce   |   Certyfikacja Halal   |   Telewizja MTA International   |   Coroczne Konferencje Dżelsa Salana   |   Inne języki   |   Mapa Strony   |   Kontakt
© 2011 Stowarzyszenie Muzułmańskie Ahmadiyya, Wszelkie prawa zastrzeżone.